سال 85 که کامران نجف زاده را "خبرنگار اعزامی در عراق" توی tv دیدیم ، یک ان ترس بر ما غلبه کرد و داشتیم از استرس می مردیم. روزهای پر اضطرابی که نمیدانیم برایمان چگونه گذشت . روزهایی سخت و پر از دلشوره و نگرانی . و چه خوب که گذشت ... .

یادداشتی از ماموریت 51 روزه کامران نجف زاده به عراق در تابستان سال 85:

میخواهم از عراق بنویسم ، 51 روز آنجا بودم . ببین ! در یک کلام اگر آن نقطه های سپید و مطهر آنجا نبود با قاطعیت تمام مینوشتم : " جهنم زمینی " من حتی از ترس تک تیراندازهای بیکار والبته بی عقل ، حتی نمیتوانستم یک دقیقه با خیال راحت در حیاط دفتر با عزیزانم در ایران که داشتند از دلهره و اضطراب بالا می آوردند ، صحبت کنم .

 در خیابان های بغداد پلیس با تیرهوایی راه باز میکرد ، خیلی ها تفنگ دستشان بود و جرم دوربین داشتن و خبرنگار بودن انگار آنقدر سنگین بود که هر روز یک خبرنگار یا فیلم بردار  و عکاس را یک توک پا به آن دنیا می فرستادند . شهر پر بود از ماشین های بمب گذاری .

آشپز خوراکمان را بادمجان و کدو کرده بود . حالم از این غذاها بهم میخورد . یک شب رفتیم بیرون و سی دلار خرج کردیم ، یک غذای گوشتی خوشمزه به نام "جاج " ، اما وقتی صبح شد و من هنوز شام دیشب را هضم نکرده بودم ، با خبر شدم آن رستوران و آن محله که اسمش "کراده" بود با موشک ها ناپدید شده است ؛ دویست نفر کشته و زخمی دیگر . تا آخرین روز ماموریتم همان بادمجان و کدو را خوردم و صدهزار بار هم خدا را شکر کردم .

بدبختی اینجا بود که نمیشد بدوم زیر پتو قایم شوم . اگر روی پشت بام پلاتو میدادم همه میفهمیدند که طرف " گریخته " پس " و ان یکاد " میخواندم ؛ بیرون میرفتم ؛ گزارشی میگرفتم و کار کردن در مدار صفردرجه ، در بحران مطلق را یاد می گرفتم .یاد گرفتم وقتی به سمتم تیراندازی کردند ، نباید رنگم بپرد و گرنه همه ی گزارش هایم نابود میشوند ، سعی کردم بر ترسم غلبه کنم . گور بابای دنیا ! فوقش میرویم توی باقالی ها !

فقط خدا کمکم کرد و دعاهای خیر که هرجا میشد رفتم . هرچقدر میشد گزارش گرفتم . آنقدر که الان فکر میکنم واقعا در عراق هنوز سوژه ایی مانده که من یک جای پا روی آن نگذاشته باشم ؟!

شب ها با خمپاره خانه ها را میزدند .

فاصله ی بین این دوگانگی های ما را همین عشق به کارمان پر میکند . من نوشتن را بیشتر از خبرنگاری و خبرنگاری را بیشتر از هر شغل دیگری دوست دارم .